ਸਵੇਰ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਪਰਦੀ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਵਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?” ਤਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਦੇਹ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਵਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਕਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਰਾਹੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੇਤਾਲ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ “ਉੱਤਮ, ਉੱਤਮ” ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਵਸੰਕੰਬਲਕ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁਦਕਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਆਂਪ੍ਰਯ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਬਹਾਦਰ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਹਿਨੀ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਧਨਾਵਤੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਨਿਆਯਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਵੈਸ਼ਯ ਕੁਲ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ “ਹੇ ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ, ਅਨਿਰੁੱਧਾ!” ਚੀਕਦੀ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵਿਪ੍ਰ ਹਾਂ; ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸੂਲੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗੇ...” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਸੋਚਦੇ ਸਨ—ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਅਜੋਕੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਕੌਣ ਸੁੱਤਾ ਹੈ? ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਮੋਹਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਸਿਆਣੇ ਆਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੌਣ, ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਤੇ ਭੋਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।” ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੀਵ ਮਰਦੇ ਤੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਵੇਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੰਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਕਾਮਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਲਾਲਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜਲ-ਸਭਾਵ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਸੁਆਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਰੂਧਤਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮਿਥਿਆ ਗਿਆਨ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ, ਚਤੁਰ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।