ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਮਲਾਅੱਖੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਪੇਰੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦੈਵੀ ਆਹਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਇਹ ਜਿਮੂਤਵਾਹਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਸਦੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਇਕ ਭਗਤਵਤੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਹੁਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਰਤਨਦੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜਾਓ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਿਆਮਲਾ ਸੀ, ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ "ਹੰਭਾ" ਕਰਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਘਰ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਾਂਛਿਤ ਔਰਤ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਏਗਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਲਭਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ। ਪਰ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਾਲਕੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਸਭ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ?" ਉਥੋਂ ਜਵਾਬ ਆਇਆ: "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਇਹ ਰਤਨਦੱਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਓਥੇ ਹੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਪਾਹਸਾਲਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।