ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਦਨਾਲਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬਹੁਲਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਨੇਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਜ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਆਨੰਦਤ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਸ ਜ਼ਹੀਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਕਨਿਆਕੁਬਜ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਨਵਦੁਰਗਾ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ— ਉਸ ਨੇ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਾ ਲਿਆ। ਉਦਰ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਜੀਮੂਤਕੇਤੁ। ਉਹ ਕੁਝ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੱਧਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਰ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਤੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਹਿਰ—” ਜਦ ਰੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਕਮਲਾਕਸ਼ੀ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਆਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਵੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।” ਕਾਮਦੇਵ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਫਿਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਕਰਧਵਜ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਆਇਆ?” ਉਹ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।