ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੇ ਦਿਓ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਤਨੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਨਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖੇਤ ਉਸ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜੋਤਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਜੋ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਦਨਾਲਸਾ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਬਹੁਲਾ ਅਸਟਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਪੂਰਨ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਲੀਲਾ ਵਾਸਤੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲੈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਉਸ ਖ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਕਨਿਆਕੁਬਜ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਜੋ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਮਿਲਦਾ, ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਵਦੁਰਗਾ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਰਾਹਾਰ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੀਮੂਤਕੇਤੂ ਨਾਮਕ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਰ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਲਮੀਕਿ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਨਗਰ..." ਜਦ ਰੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਨਗਰ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਹਣੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਆਰੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।