ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਭਟਕਣਾ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਮੰਤਰੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲਥੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਭੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਦੇਵ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੂਲਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਮੂਲਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਸ਼ੀ ਸੀ। ਸ਼ਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਿਓ।" ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜਕਾਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਦਨਾਲਾਸਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਓ।" ਫਿਰ, ਵੇਦਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਤਨੀ ਹੈ।" ਇੰਝ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ।" ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਨਾਰੀ ਸਦਾ ਹੀ ਅਤਿ ਮੁਲਵਾਨ ਰਤਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖੇਤ ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕੇਵਲ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਹੇ ਦੇਵ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮਦਨਾਲਾਸਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਲਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਸਭ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇਣ ਵਿਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਉਸ ਖਸ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੀ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਆਖੀ। ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ, ਨਵਦੁਰਗਾ ਦਾ ਵਰਤ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੌ ਦਿਨ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਖਾਧੇ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਜੀਮੂਤਕੇਤੁ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਸ਼ਵਰੀ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ।