ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੀ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਮੱਧ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁਭੂ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਰਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੀ ਨਾਰੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਪਕਰਣ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਝ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਦੇਵ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੂਲਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮੂਲਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜਕਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਦਨਾਲਾਸਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਆਚਰਨ ਕਰੋ। ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਸ਼ੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭੋਗ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਤਨੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵੈਤਾਲ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।" ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ, ਕਿ ਨਾਰੀ ਸਦਾ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਹੈ। ਖੇਤ ਉਸੀ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੇਵਲ ਬੀਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ। ਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਹੇ ਦੇਵ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਦਨਾਲਾਸਾ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਲਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। "ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਖੇਡ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।