ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਸਦਾ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮੇਰੀ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਚੋਰ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੋਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਇਆ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਰੋਇਆ—ਮੇਰੀ ਹੰਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ। ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹੰਸਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਤ ਬਚ ਗਿਆ।" ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਚੰਦਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਣ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਥੇ, ਰਾਣੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਰੋ ਪਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜਾਪ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸ਼ੁਭ ਲੱਖਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਆਏ। "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਇਸਦਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੀਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਖੀ, "ਸੁਦੇਵ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।" ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁਭੂ, ਜੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਰਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੋਜਾਤੀ ਮਹਿਲਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਯੰਤਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਇੰਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਿਮਾਣਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਸੁਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੁਲਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਮੁਲਦੇਵ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਸ਼ਿਨ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜਕਰਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਦਨਾਲਸਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਾਰਨ, ਮੰਤਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।