ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚੀ ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਖੁਦ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੋਰ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਸਦਿਆਂ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚੋਰ ਆਪ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਓਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੱਡ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਗਈ। ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮੇਰੀ ਹੈ।” ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ ਚੋਰ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੋਰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਨੇਹ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?” ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੰਤ ਵਿਚ ਰੋਇਆ—ਮੇਰੀ ਹੰਸੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੁਣ। ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੰਸਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੇ ਮੋਹਤਾਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਤ ਬਚ ਗਿਆ।” ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਰਾਣੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। “ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਇਸਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ,” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨ (ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ) ਔਰਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁਭੂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਰਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜੰਤਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ।