ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।" ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਪਏ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਰਾਖੇ ਭਟਕ ਗਏ। ਦੁਬਾਰਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਣਧੀਰ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਚੋਰ, ਮੇਰੇ ਬੁਲਾਏ ਆਇਆ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਫ਼ਰ ਦਿੱਤੀ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।" ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਚੋਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਓ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ (ਰਾਕਸ਼ਸੀ) ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚੋਰ ਖੁਦ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੋਰ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੋਰ ਖੁਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਮੇਤ ਉਹ ਖੱਡ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਧਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪੰਜ ਲੱਖ ਧਨ ਮੇਰਾ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਚੋਰ ਹੈ, ਧਨ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੋਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦਿਆਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਰੋਇਆ—ਮੇਰੀ ਹਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਲੈਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਹੰਸਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕ ਜੀਵਤ ਬਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਥੇ, ਰਾਣੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆਏ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।