ਚੰਦ੍ਰਹ੍ਰਦਯਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਣਧੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮਧਵਜ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਨੇਕ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਵਪਾਰੀ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਵਾਸਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਸਖੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭੋਜਕ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਮਾਸਖੋਰ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਗੱਡਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜਸੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਵਿਆਹੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਤੋਂ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਵਰਗੀ ਕੋਠੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜਾਪਤ ਧਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਓ ਇਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਥੇ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਸ ਗਏ ਹਨ।” ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰਾਖੇ ਭਟਕ ਗਏ। ਦੁਬਾਰਾ, ਉਹ ਰਾਣਧੀਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਅੰਧਕਾਰ ਛਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਚੋਰ, ਮੇਰੇ ਬੁਲਾਵੇ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੋਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣ ਆਖੀ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਆਖੀ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ; ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਰ ਖੁਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਡਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਪੰਜ ਲੱਖ ਧਨ ਮੇਰਾ ਹੈ।” ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਚੋਰ ਹੈ, ਧਨ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੋਰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਿਵਿ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੁર્ગਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਰੋਇਆ—ਮੇਰੀ ਹੰਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।