ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਚੂੜਾਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੂੜਾਮਣੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਆਚਾਰਯ ਦੇਵਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰੀਸਵਾਮੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੂਪਲਵਣਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹਰੀਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰੂਪਲਵਣਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੁਕਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਰੂਪਲਵਣਿਕਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਸ ਇਛਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਸਭ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਖੀਰ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਇਕ ਵਟਵਿੱਟਾ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖੀਰ ਖਾ ਲਈ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਖੀਰ ਦਿੱਤੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਇਸ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਸੱਪ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਭਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾਇਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਇਹ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।" ਹੁਣ, ਚੰਦਰਹਿਰਦਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਣਧੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਧਰਮਧਵਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਨੇਕ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਵਪਾਰੀ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਵਾਸਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਖੱਡਾ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਉਸ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਓ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡੀਏ; ਇੱਥੇ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਹਰੇਦਾਰ ਭਟਕ ਗਏ। ਦੁਬਾਰਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਣਧੀਰ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਚੋਰ, ਮੇਰੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।" "ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।" ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਚੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ।