ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਧੇਪਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ! ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਨ ਆਇਆ—ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ—ਜਦ ਦੈਤ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁਤ੍ਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਚਲੋ, ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਆ ਗਈ। "ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੋ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਚੂਡਾਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਚੂਡਾਮਣੀ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇਵਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਹਰਿਸਵਾਮੀ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੂਪਲਵਣਿਕਾ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਜਦ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ, ਸੁਕਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਖੀਰ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਸੱਪ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਆਇਆ, ਖੀਰ ਖਾਈ, ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। "ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਖੀਰ ਦਿੱਤੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਇਸ ਲਈ, ਸੱਪ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਗ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ, ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" "ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।" ਚੰਦਰਹ੍ਰਦਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਰਣਧੀਰ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਧਰਮਧਵਜਾ ਨਾਮਕ, ਇੱਕ ਨੇਕ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਵਪਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਸਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਭੋਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਖੱਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਜ-ਦਾਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਸੀ, ਲਿਆਈ ਗਈ। ਉਸ ਆਦਮੀ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਰਾਜ-ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ, ਪਾਪ-ਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਪਾਸੇ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।