ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮਹਾਰਾਜ ਲਈ ਮਹਿਲਾ ਰਤਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਤ ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ…” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਕਵਾਹਨ ਆ ਗਿਆ। ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਆਖੀ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਸੁਣੋ! ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ। ਅੱਜ, ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਰੋਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁਤ੍ਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀਰ ਪਤੀ ਮਿਲੇਗਾ।” “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਆ ਗਈ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜੇ ਲਈ, ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਚੂਡਾਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੂਡਾਮਣੀ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇਵਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰੀਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੂਪਲਵਣਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਸੰਤ ਰੁਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਸੁਕਲਾ ਨਾਮਕ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸadhna ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਚावल ਦੀ ਖੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ; ਪਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਖੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਆਇਆ, ਖੀਰ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। “ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਖੀਰ ਦਿੱਤੀ,” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੱਸ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। “ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸ਼ ਸੱਪ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।