ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਸੀ? ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਮੱਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੂਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਲਗਮ ਦਾ ਰੋਗ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢਕ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੁੜੀ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਨਾਤਨ ਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਹਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਹੈ। ਜੈਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਾਇਆ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁੰਨ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਸੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਦੱਸੋ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੰਨੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਬ੍ਰਹਮਚਰਜਾ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਨਵਾਸੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਇਹ 'ਧਰਮਾਨੰਦ' ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ। ਪਰ ਤਿਆਗ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ 'ਸ਼ਿਵਾਨੰਦ' ਹੈ। ਪਰ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।" ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠਾ ਪਤਨੀ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਤਨੀ ਲੱਭੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸਿੰਧੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਣੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਖੜੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੀ ਇਹ ਵਾਪਰਾਵਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ..." ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਦਿਨ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਕਵਾਹਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਅੱਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਫੜੇਗਾ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਰੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਧੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀਰ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲੇਗਾ।' ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਆ ਗਈ—ਇਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਦੱਸੋ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਖੋ ਦੇਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।