ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਿਨਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿਨਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਗੁਣਸ਼ੇਖਰ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਸੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਥਕ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਰਾਣੀ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਰਾਣੀ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਘਬਰਾਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸੁੰਦਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਭੋਰ ਆਈ, ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਕਿਹੜੀ ਕੁਆਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ?" ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੂਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਫ਼ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਹੈ।" ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਹਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਵਾਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਾਧੂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੈ। ਜੈਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਊਣ ਦਾ ਧਰਮ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਸਬੰਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਾਇਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨੇਕੀ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਤਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਦੱਸੋ—ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਨ?" ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਨਵਾਸੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, 'ਧਰਮਾਨੰਦ' ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਨਿਆਸ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਨੰਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਹੀ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਲੱਭੋ, ਹੇ ਸਰ!" ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਹਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਗ੍ਹਾ 'ਸਿੰਧੁ'—ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਦੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਰਾਜੇ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀਰਾ ਵਰਗੀ ਇਸਤਰੀ ਦਿਓ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।" ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਣੇ ਤੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਖੜੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਾਲੀ ਪੱਖੀ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ..." ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸੇ ਦਿਨ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬਕਵਾਹਨ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।