ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬਿਚੂ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡੰਸ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਰਭਯਾਨੰਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਰਭਯਾਨੰਦ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਦੇ ਛੇ ਵੈਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ। ਇਹ ਪੈਸ਼ਨ ਜਾਂ ਰਜੋਗੁਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਹੈ।" ਉਹ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਮੋਹ, ਪਖੰਡ, ਮਦ, ਲਾਲਚ, ਆਸ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਛਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ; ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਾਗ ਵੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ, ਉਹੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਵੈਤੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ, ਗਾਉਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਸ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਧਨ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਜਿਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਿਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਉਤਮ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਉਹੀ ਗੁਣਸ਼ੇਖਰ, ਜਦੋਂ ਮਰਿਆ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਬਸੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਥੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਣੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਮੂर्छਾ ਦੂਰ ਹੋਈ, ਪਰ ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮੂर्छਾ ਆ ਗਈ। ਸੁੰਦਰ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸੀ?" ਇੱਕ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਮੂर्छਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੂਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਫ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਡਕ ਨਾਲ ਮੂर्छਿਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਰਮ, ਸਦੀਵੀ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਹੈ।" ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਯਮੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ। ਜੈਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਾਇਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਤਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ। ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" "ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੁਖ 'ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਨਵਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ 'ਧਰਮਾਨੰਦ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਨਿਆਸ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਧਾਰੀ ਨਾਰੀ ਲੱਭੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।