ਉਹ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ।” ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਈ, ਸੋਮਦੱਤਾ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਓਹਦੇ ਪਾਸ ਸੌ ਗਈ। ਫਿਰ, ਲਾਲਚੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ?” ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲਗੜੀ ਹੋਈ, ਚੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਹਲਾਪ ਸੀ। ਚੋਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸੋਹਣੀ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਗਹਣਾ ਦੇ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਭਾਵ ਵਾਲੀ।” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਹਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।” ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਥੱਕੀ ਹੋਈ?” ਕਮਲਾਸਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਠਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਰੁਚਿਕਰ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਚ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ। ਚੋਰ ਦਾ ਸਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਕੋਲ ਆਈ। ਚੋਰ ਨੇ ਸਚ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਗੌਡ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਧਨਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੁਣਸ਼ੇਖਰ ਨਾਮ ਦਾ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਬਿਚੂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੰਘ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਨਿਰਭਯਾਨੰਦ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ, ਮਨ ਦੇ ਛੇ ਵੈਰੀਆਂ ਬਾਰੇ; ਇਹ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਖ-ਵਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਮੋਹ, ਢੋਂਗ, ਨਸ਼ਾ, ਮਮਤਾ, ਆਸ ਅਤੇ ਨਿੰਦ। ਇੱਛਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ; ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਾਗ। ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਵੈਤ, ਨਿਰਮਲ ਜਾਣੋ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਮ। ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਿਆਇਕ ਧਨ ਨਾਲ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਜੀਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੀਨ ਦੀ ਸ਼ੀਖਾ ਅਪਣਾਈ। ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉਤਮ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਉਹੀ ਗੁਣਸ਼ੇਖਰ, ਮਰਨ ਤੇ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਬਸੰਤ ਰੁਤ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਥੱਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਇੱਕ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਲਝ ਗਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।