ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨਵਨ ਸੀ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨਵਨ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਹੀਨਜਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਅਹੀਨਜਾ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਅਹੀਨਜਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਯਾਤ੍ਰਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਚਦਮਕਾਰੀ, ਫਿਰ ਵਜ੍ਰਨਾਭੀ, ਫਿਰ ਵ੍ਯੁਤਥਨਾਭੀ, ਫਿਰ ਸਵਰਨਾਭੀ, ਫਿਰ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ, ਫਿਰ ਸ਼ੀਘਰਗੰਟਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਸੁਵਸ਼੍ਰੁਤ। ਇਥੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੱਕ ਸੁਸੰਧੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਸ਼ਵਾ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦੈਸ਼ਨ, ਫਿਰ ਵਤਸਪਾਲ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੋਮਾ, ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਫਿਰ ਭਾਨੁਰਤਨ, ਫਿਰ ਮਰੁਦੇਵ, ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਿਨਾਰ, ਫਿਰ ਸੁਵਰਨਾਂਗ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦ੍ਰਾਜ, ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ, ਫਿਰ ਰਣੰਜਯ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਕ੍ਯਵਰਧਨ, ਫਿਰ ਅਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੂਦਰਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਰਧ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਿੰਸਕ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ ਤੇ ਇਥੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਗਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਚਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੱਬੇ ਹੋ ਗਈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਮਾਇਆ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸੋ ਯਜਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਰੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਬੁਧਾ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਯੁ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਸੀ। ਆਯੁ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਗਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਰਿਸ਼ਿ ਦੁर्वਾਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਦੁ (ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ) ਤੇ ਪੁਰੂ (ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ) ਦੋਵੇਂ ਆਰ੍ਯ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।