ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗੁਣਾਧਿਪ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਰਵ ਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।” ਫਿਰ ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬੋਲੇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਹੇ ਪੁਣਯਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਸਵੀਕਾਰ ਲਓ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਂਗੀ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣੋ, ਤੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਨੌਕਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੁਰਮ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਰਹੀ, ਪਰ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੋਗਣ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਚਿਰਮਦੇਵ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹਤ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। “ਹੇ ਵੇਤਾਲ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਨੰਦਮਈ ਕਾਮਾਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀਰਸਿੰਘ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਹਿਰਣ੍ਯਦਤਤਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।” ਇਕ ਦਿਨ, ਧਰਮਦਤਤਾ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਰੋਕਿਆ। ਉਹ ਲਾਜਵਾਨੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੀ।” ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ “ਠੀਕ ਹੈ” ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਦਪਾਲ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਮਣਿਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਸੀ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਈ, ਹੇ ਸੋਮਦੱਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨਵਾਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਈ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਲਾਲਚੀ ਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ?” ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗਹਿਣਾ ਦੇ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਦੁਭਾਵੀ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਹਿਣਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।” ਜਦ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਕਾਮ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ?