ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਮਿਥਿਲਾਵਤੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੁਣਾਧਿਪਾ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਘ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ। ਬਾਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਖਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਹਿਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ। "ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੱਕੇ ਖਾ ਲਏ ਹਨ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਘਰਵਾਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਸਿੱਕੇ ਦੇਵੀਂ।" ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਗੁਣਾਧਿਪਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਕੁੰਵਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਭੰਵਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। "ਇਕ ਵਰ ਮੰਗ," ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ। "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮਿਥਿਲਾ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਪੁਣਿਆਦੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ।" "ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਨੌਕਰ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਸੁਰਮ," ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਚਿਰੰਦੇਵ ਖਸ਼ਤਰੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਵੇਤਾਲ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਡਿਊਟੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਕਰ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ; ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਜੀਵਿਕਾ ਹੋਈ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ।" ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਰਾਜਾ, ਕਾਮਾਪੁਰਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਾਸਿੰਘਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹਿਰਣਯਦੱਤ ਨਾਮ ਦਾ ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਧਨ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ।" ਇੱਕ ਦਿਨ, ਧਰਮਦੱਤ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ, ਲਾਜ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੀ।" "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਦਪਾਲਾ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਮਣਿਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ, ਇੱਛਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।