ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੋਪੜੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਨਿੱਘਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਤਾਲਾ ਭ੍ਰਿਗੂ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਕੈਂਪਾਪੁਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੈਂਪਕੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸੁੰਦਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਣ ਵਰਗੇ ਨੈਣ, ਕੋਇਲ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਰਮ ਅਕਲ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਕਈ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੈਂਪਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ। ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਾਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।” ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਧਰਮਦੱਤਾ ਨੂੰ ਦਿਓ।” ਤੀਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੁਰੰਤ ਧਨਪਾਲਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਿਓ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।” ਚੌਥੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ—” “ਪੁੰਨ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਤੀ; ਯਜਨ ਦੇ ਲਈ ਦੂਜਾ ਖਜਾਨਾ— ਬਾਕੀ ਮੋਤੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਜਨ ਲਈ ਲਿਆ।” ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵੈਤਾਲਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਧਰਮਦੱਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਨ ਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ; ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਧਰਮਦੱਤਾ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਥਿਲਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੁਣਾਧੀਪਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਸੀ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਇਕ ਵਧੀਆ ਬਾਘ ਮਿਲਿਆ। ਬਾਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਵਧੀਆ ਹਿਰਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਸਤੂ ਜਲਦੀ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਕਕੇ ਖਾ ਲਏ ਹਨ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਸਿਕਕੇ ਦੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ।" ਕਿਸੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਗੁਣਾਧੀਪਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੌਂਹ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। "ਇਕ ਵਰ ਮੰਗ," ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਤਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨਾਲ, ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ," "ਓ ਪੁੰਯਦੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਓ ਸੁਰਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਆਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।