ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਯੋਗ੍ਯ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਧੋਬੀ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਸ਼ੀਦਾਸ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ।” ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।” ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਾਥਣੀ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, “ਮਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੋਪੜੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪર્વ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਤਾਲ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਚੰਪਾਪੁਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਚੰਪਕੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਬੇਟੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ—ਇਹ ਚਾਰੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਚੰਪਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਦਾਨ ਸਮਝ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।” ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਧਰਮਦੱਤ ਨੂੰ ਦੇ।” ਤੀਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਧਨਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।” ਚੌਥੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ…” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਧਰਮ ਲਈ ਇੱਕ ਰਤਨ, ਯਜਨ ਲਈ ਦੂਜਾ ਖਜਾਨਾ, ਬਾਕੀ ਦੇ ਰਤਨ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵੈਤਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਧਰਮਦੱਤ ਲਈ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ। ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੀ ਹੈ; ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਧਰਮਦੱਤ ਨਾਮਕ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।” ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਥਿਲਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੁਣਾਧਿਪ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬਾਘ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਘ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਹਿਰਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੇਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰੇ ਖਾ ਲਈਆਂ ਹਨ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਮੁਦਰੇ ਦੇ ਦੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਰਨਨ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਸ਼ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।