ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਤੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਕਈ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਵੇਤਾਲਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਪੁਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਠਰ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅੰਧਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਧਰਮੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਗੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਹੇ ਨਿਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮਹਾਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਲਏ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਖੁਦ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਲੀ। ਕਾਸ਼ੀਦਾਸਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮਪੁਰਾ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਡੀਕਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਨਿਤਿਆ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਧੋਬੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀਦਾਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਜਲਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੋ।" "ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਭਾਵੀ ਸਾਥੀ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੋਪੜੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਵੈਤਾਲਾ ਭਰਿਗੂ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਚੰਪਾਪੁਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ नगਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਚੰਪਕੇਸ਼ਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸੁੰਦਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕੋਇਲ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਾਜੁਕ ਰੂਪ ਤੇ ਪ੍ਰਮ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮukh, ਉੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਪਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਾਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ।" ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਧਰਮਦੱਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵੋ।