ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ। ਉੱਜਯਿਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਬਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹਰੀ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਹਰੀਦਾਸਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, “ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।” ਪਿਤਾ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੈਲੰਗਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੀਦਾਸਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ?" ਹਰੀਦਾਸਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਧਰਮ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਗਰੀਬੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਧਨਵਾਨ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਗਰੀਬ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ ਕਲੀ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬੰਜ਼ਰ ਤੇ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਹਰੀਦਾਸਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਕੁੜੀ ਦੀ خاطر, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੀਦਾਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁਕੁੰਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੁਕੁੰਦ।” ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ। ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਧਿਮਾਨ ਨਾਮ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੀਰ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵਿਤਾਲਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਪੁਰਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅੰਧਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮਹਾਗੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।