ਇੱਕ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਤਰੀ ਨੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਸਤਰੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਤਲਬ ਦੱਸਿਆ। ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਵੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਗਧ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਦਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਜਗਤਜੰਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਕੀਤੀਆਂ—'ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਹਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਵਧਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਧਿਆ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਜੰਨੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨਾ ਨੇ ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਨਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਵਿਆਹ ਹੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਪਰਿਆ।' ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਜੂਏ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿਚ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਮਦਪਾਲ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਗਵਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਰਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੇਮਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਨ ਹੈ।' ਪਰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਲੁੱਠ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇਮਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਾਮਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੰਦਰਕਾਂਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇਸ ਵਰ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।' ਉਸ ਨੇ ਮਦਪਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਹੀ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਦਪਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੁਕਮ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂ।' ਹੇਮਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਚੰਦਰਕਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਦਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਧਨ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਨਕਾ ਇੱਕ ਮਾੜੀ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਅਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਸੀ। 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਮ ਕਾਰਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।' ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ, ਸਿੰਧੁਗੁਪਤ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਜੈਸ਼੍ਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮੰਗਲਮਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।