ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਕੱਟ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਤੱਕ ਸਮਝ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਰੂਪਸੇਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ? ਦੱਸੋ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਭੈਣ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਭਾਉ ਕੀਤਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਰੂਪਸੇਨਾ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭੋਗਵਤੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਰੂਪਵਰਮਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਹ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਗਣੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਗਣੇਸ਼ਾ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਮਗਧ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਦਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸੁਭ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁਰਖ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੁರ್ಗਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਵਧਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਧਿਆ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਨਾ ਨੇ ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਹੀ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀਰ ਨਾਰੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਮਦਪਾਲ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਦਰਪੁਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੇਮਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮਦਪਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਨ ਹੈ।" ਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇਮਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਾਮਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੰਦਰਕਾਂਤੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਵਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਮਦਪਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਸਾ ਲਿਆ। "ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਰਕਾਂਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਦਪਾਲ ਨੇ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਧਨ ਹੀਣ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।