ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਜੋ ਮਧੁਮਤੀ ਯੋਗ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਮਨ ਦੁਜਾਤੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਤਾਲ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਵੱਧਾਵਨ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਮਾਲਾ ਗੁੰਢਣ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੀਵਿਕਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕੁਝ ਖਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਵਿਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ। “ਹੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। “ਠੀਕ ਹੈ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਣੀ ਨਾਰੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਖੋਪੜੀ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਰੂਪਸੇਨਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ? ਦੱਸੋ।” ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, “ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਭੈਣ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਭਾਉ ਕੀਤਾ। ਰੂਪਸੇਨਾ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ।” ਇਸ ਤੋੰ ਅਗੇ, ਇਕ ਨਗਰੀ ਸੀ ਭੋਗਵਤੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਰੂਪਵਰਮਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਵਾਢੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ੍ਯ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਸੀ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ੁਭ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਣੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਗਣੇਸ਼ਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਗਧ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਭੂਮੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਰੂਪ ਅਤੇ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਦਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁર્ગਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਾਤਾ, ਮੇਰੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।