ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਂਤਮ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਨ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ-ਦਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਸਥਲੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦੋ। ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਹੱਡੀਆਂ ਉਸ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਉਪਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੁੜਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਮਧੁਮਤੀ, ਜੋ ਯੋਗਯ ਔਰਤ ਹੈ, ਵਾਮਨ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਉਪਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਕ੍ਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਵਰਧਾਵਨ ਨਗਰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਾਲਾ-ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਖਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਲਈ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ। "ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ," ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਓਹਦੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਸੀ ਔਰਤ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" "ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪਾਵਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤ ਨੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। "ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਖੋਪੜਾ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੌਜੀ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਰਸੇਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪਾਵੇ।" ਰੂਪਸੇਨਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ? ਦੱਸੋ।" ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਭੈਣ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਰਜੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ। ਵਿਦਵਾਨ ਰੂਪਸੇਨਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇੱਕ ਨਗਰ ਭੋਗਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਦਭੁੱਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਰੂਪਵਰਮਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਆਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।