ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਾਈ, ਹਰਿਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਭਾਏ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਸਹੀ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਾਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਵਾਮਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਸ਼ਰਮਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਰੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਗਈ, ਤਾ ਹਰਿਸ਼ਰਮਾ ਵਲੋਂ ਸਾੜੀ ਗਈ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਥਲੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਚੁਣਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਕਦੇ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਉਸ ਦੁਜਾ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਖਰਮਾਦਿਤਯ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਉਹ ਮਧੁਮਤੀ ਨਾਰੀ ਵਾਮਨ, ਦੁਜਾ ਜੰਮੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਵਾਪਸ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਵੱਧਣ ਵਾਲੇ ਵਧੀਆ ਨਗਰ ਵਰਧਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਮਾਲਾ ਗੂੰਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕੁਝ ਖਰਚ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਚਿਤਾ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ। ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੀ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। “ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ,” ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੈਕ ਨਾਰੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। “ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਖੋਪੜੀ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿਓ,” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਧਾਰਮਿਕਤਾ, ਪਰਖ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹ ਹਨ।