ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਦਿਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਨ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੰਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਘੁੱਟ ਦੇ ਕੋਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ (ਗਹਿਣਾ) ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਗਹਿਣੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਆਇਆ?” ਹੁਣ ਦੱਸੋ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪਾਪ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹੈ।” ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੋਵਤੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ— ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਭੇਦ-ਬੁਝਾਰਤ, ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਚੋਪਾਈ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਸੁਣਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰਯੁਗ ਖੰਡ-ਅਪਰਪਰਵਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਤਾਲ, ਜੋ ਦੁੱਗਣੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਫ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਧਰਮਸਥਲ ਨਾਮਕ ਸੁਭ ਮਗਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਗੁਣਵਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਮਧੁਮਤੀ, ਗੁਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਖਾਸਲਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਲਈ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ, ਸਤ੍ਵਸ਼ੀਲਾ ਖੁਦ ਕਾਸੀ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਵਾਮਨ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਰੂਪ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਮਧੁਮਤੀ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਕਪੜੇ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ। ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਰਿਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਰਮ ਕ੍ਰਿਆ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਾ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਯੋਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡਸ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹਰਿਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੈਦਿਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਝਲਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ, ਗਮੀ ਚ ਪੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਵਾਮਨ, ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਮਕ ਸੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ, ਰਾਮਸ਼ਰਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਤ੍ਰ, ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਰੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਕ ਗੁਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।