ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀ ਹੋਈ ਘਰ ਆਈ। ਉਸਦੇ ਦੁਖੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸੁਣੋ ਦੋਸਤ, ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦਿਓ।" ਉਸਨੇ ਦਿਲੋਂ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਵੱਜੀ ਸੀ—ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣੇਂਗਾ?" ਆਪਣੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।" ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੁਣ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। "ਅੱਜ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੋ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ," ਉਸਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਜਿਆ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਰੁਝੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ ਦੋਸਤ!" "ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੋਗੋ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" ਉਸ ਦੋਸਤ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਉਸਦੇ ਬੋਲ—ਜੋ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਨ—ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ, ਜੋ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਉਤਾਵਲਾਪਨ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। "ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। "ਦੋਸਤ, ਘਰ ਜਾ; ਪਾਪੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਗਹਿਣਾ ਲਿਆਉ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਸਦੇ ਘੁਟਨੇ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਯੋਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੇਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਇਕ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ, ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। "ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਘੁਟਨੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਹਿਣਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। "ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਇਆ? ਦੱਸੋ," ਪੁੱਛਿਆ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਾ—ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪਾਪ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੋਵਤੀ, ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—" ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। "ਜੋ, ਬਿਨਾ ਵਿਚਾਰ, ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ, ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ—" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਚੋਪਾਈ ਉਚਾਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਾਰਵਨ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰਯੁਗ ਖੰਡ-ਅਪਰਪਰਵਾਇਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਆਈ। ਫਿਰ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਵੇਤਾਲ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ। "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਧਰਮਸਥਲ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ੁਭ नगਰੀ ਸੀ।" ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਨੇਕ ਸੀ।