ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਬੜੀਆਂ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਦਮਾਵਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਤੱਕ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਧਰ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟ ਜਾਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?" ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸ!" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਪਦਮਾਵਤੀ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਰਾਜਾ ਕਰਨਾਟਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਫੁੱਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੁਕਮ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਰਨਾਟਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫੇਰ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਲਦੀ-ਨਾਲ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਗਿਆਨੀ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ ਨੇ ਇਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਪਦਮਾਵਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ। "ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਯੁਵਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਛੂਹ ਕੇ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਸੀ—ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਂਗਾ?" "ਮੇਰੀ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।" ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਉਮਰਦਰਾਜ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਆਈ। "ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ।" ਪਰ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਿੰਡੋ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮਾਰ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿਚ, ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣ ਮਿੱਤਰ! ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਜਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ।" ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਬੜੇ ਕਰੜੇ ਸਨ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ, ਜੋ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਧਰ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਭੋਜਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਮਿੱਤਰ?" ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। "ਮਿੱਤਰ, ਘਰ ਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਪਣ ਮਹਿਲਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।" "ਉਹ ਗਹਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਸਦੇ ਘੁੱਟੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।