ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸਥਾਪਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, “ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਗਰੀ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ।” ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਤਾਜ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਨਾਇਕ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦੰਤਵਕਤ੍ਰ ਦੀ ਧੀ, ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?” ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਨੇ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਦੰਤਵਕਤ੍ਰ, ਕਰਣਾਟਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੁਕਮ ਦੇ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਕਰਣਾਟਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵੇ।” ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੰਤਵਕਤ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਕੋਲ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ, “ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਯੁਵਕ, ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ, ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ। ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ—ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਂਗਾ? ਆਪਣੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।” ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਹਿਲਾ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਗਈ। “ਅੱਜ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ।” ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਮਿੱਤਰ! ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।” ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੋਂ ਕਰਣਾਟਾ ਤਕ, ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਅਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।