ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬੈਠਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਹਰਿਵਰਮਨ। ਇਹ ਰਾਜ ਕੁੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਘੱਟ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਿਵਰਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਮਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਵੈਸ਼ਯਾਂ ਵਾਂਗੁਂ ਸਤਪਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਜੰਮਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹ ਰਾਜੇ ਬਣੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਧਰਮ ਵਧਣ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਾਜ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚਲਿਆ। ਖੱਟਾਂਗ ਤੋਂ, ਦੀਰਘਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮਕ ਜ਼ਹੀਨ ਰਾਜਾ ਆਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੋ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਟਾਪੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੀ ਮਿਟ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਟਾਪੂ ਕਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਗਏ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ।" ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਕੜਾਂ ਦੀ ਪਰਤ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਅਯੋਧਿਆ ਆਇਆ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਡੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁ ਜੰਮਿਆ। ਰਘੁ ਨੇ ਦਿਲੀਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਾ ਹੋਇਆ। ਅਜਾ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਰਾਮ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਖੁਦ ਹਰੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸੀ। ਰਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਬੰਧ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਨਿਬੰਧ ਤੋਂ ਨਾਭਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਖੇਮਧਨਵ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਹੀਨਜਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਜੰਮੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ—ਪਰੀਯਾਤ੍ਰ, ਚਦਮਕਾਰੀ, ਵਜ੍ਰਨਾਭੀ, ਵਿਉਤਥਨਾਭੀ, ਸਵਰਨਾਭੀ, ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੀਘਰਗੰਟ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਥਾ, ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਤਤ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।