ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅੰਬਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਮਾਣ-ਪਦਵੀ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਲ ਬਣਵਾਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਹਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਬੇਲ-ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਸੇ ਦਰਮਿਆਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੇਤਾਲ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚੈ, ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਉਥੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਮੋਰਧੱਜਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਦਮਾਵਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ।" ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫੇਰ ਉਸ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਲੈ ਬੈਠਿਆ। ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ?" ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਉਹ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਕਰਣਾਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੁੱਤ੍ਰੀ।" "ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਰਣਾਟ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ।" "ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ।" ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਉਸ ਬੁਢੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਬੁਢੀ ਔਰਤ ਰਾਜ ਮਹਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਪਦਮਾਵਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ, "ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਯੁਵਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।