ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਕਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਤੀਬਰ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਗਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਮਲਨਾ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪਤੀ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਚੌਥੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਸੁੱਧ ਸਵੇਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਲੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਵਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਨਮੇ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸੱਠ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਫੇਰ ਇਕ ਅਨੋਖਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਰੁਦ੍ਰਦੱਤ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵੀ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵਾਲੋਂ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਆਹਲਾਦ, ਕਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ, ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਾ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ— ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੱਖਾਂ ਚੰਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਪस्वੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੇਵਲ ਸੱਤ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਹੋਦਾ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਬੇਰੁਕਾਵੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਤਰਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਵਾਪਸ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਆ ਕੇ, ਵੈਤਾਲਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਕਹਿਆ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਉਹ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੇਗਾ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਤਿ-ਪੁਰਾਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ।