ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦੀਵਾਂ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ।” ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਮਾਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਛੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵਸੇਨਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਾ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਸੇਨਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਮੋਲਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਤਬ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਸ਼ੰਖ ਬਜੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀਹ ਪੁੰਨਿਆਲੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮਯੋਗ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ ਅੰਬਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਨੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਧਰਮਮਈ ਸਭਾ ਬਣਵਾਈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸਜਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਬੇਲ-ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਤਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਤ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਨਾਇਕ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਧੀ, ਪਦਮਾਵਤੀ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਤ ਨੇ ਉਸ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਤ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।” ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਉਤੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼, ਤਪੱਸਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਮਿਲਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।