ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੰਡਲੀਕ ਨੇ ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਹੀ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਚੇਂਦੁਲਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਮੰਡਲੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਭਗਦੱਤ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਵੱਲ ਤਾਣਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਸਵੇਰੇ, ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਗੁਰਜਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੂਲਵਰਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਫੌਜ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੋ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖੀ ਚੌਦਵੀਂ ਦੀ ਸਵੇਰ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਦਿਨ ਮੁਕਣ ਤੇ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਫ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਲਕਸ਼ਣ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ। ਲਕਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਦੱਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥਹੀਣ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਗਦੱਤ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਣ ਦੀ ਢਾਲ ਨੁੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਬਕਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਲਕਸ਼ਣ ਵਿਚ ਘਣੀ ਉਤਾਵਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਦ, ਕਲਿੰਗ, ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਤੇ ਸ੍ਰੀਪਤੀ, ਸੁਕੇਤੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌ ਰਾਜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਕੋਲ ਨੌ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਲਕਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰਵਰਮਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀਵਰਮਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਦਸੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੀਤਾਰਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਮਨ, ਦਸੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਕੁੰਡਾ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਲਲਸਿੰਘ, ਦਸੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੁਹਿਲਾ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਛੋਟੇ ਰਾਜੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਣ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਰਕਤਬੀਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਲਕਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ। ਤਾਰਕ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਦੋ ਲੱਖ ਫੌਜੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਇੱਕ ਹੀ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਤੇ ਤਾਰਕ, ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।