ਰੂਪਨ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਖਮ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਵੱਡੀ ਚੀਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਵਧੇਰੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦ ਅੰਬਰ ਸਾਫ ਸੀ, ਰਾਮਾਂਸ਼ਾ ਨੇ ਰੋਣਾ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਪਹਿਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਧੁੰਧੁਕਾਰਾ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਵੀ ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵਦੱਤਾ ਨਾਂ ਦੇ ਮਸਤ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੰਡਲੀਕਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਤੇ ਰਾਮਾਂਸ਼ਾ ਆਹਲਾਦਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੰਚਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰਦੱਤਾ ਨਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੰਡਲੀਕਾ ਨੇ ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਉਚਾਰਦਿਆਂ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਚੇਂਦੁਲਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਬੰਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਭਗਦੱਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਵੱਲ ਸੁਟਿਆ; ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੈਂਪਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਸਵੇਰੇ, ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਗੁਰਜਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੂਲਵਰਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦੱਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੱਖ ਫੌਜੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੋ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਗੁਆ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਅੰਬਰ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਦੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣ ਵੀਰ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ। ਲਕਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਦੱਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਣ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ-ਹੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਲਕਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।