ਜਦ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਲਕ੍ਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਏ। ਜਦ ਪਰੀਮਲ ਰਾਜਾ ਜਾਦੂਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਵਾਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਤੀਸਰੀ ਟੋਲੀ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ। ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਜਲਦੀ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਦ ਭਵਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਤਰ ਆਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਅਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਨ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ, ਕਾਮਸੇਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਵੱਲ ਜਾ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠਾ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤਿੰਨ ਪਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। "ਤੂੰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵੱਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਥਹੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਾਮਸੇਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਲਦਬਾਜੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਸੇਨ ਵੀ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਤਿੰਨ, ਚਮੁੰਡਾ ਆਦਿਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਗਵਾ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰ ਫੈਲਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਦੱਤ ਦਾ ਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਿਨਨਰ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੰਕਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵਧ ਚਲਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਅਗਵਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਪਨ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਕਿਨਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜੇ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੋਣੀ ਪੱਟੀ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਅਤੇ ਮੋਹ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਥੱਕ ਕੇ ਸੁੱਤ ਪਏ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਰਾਮਾਂਸ਼ਾ ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।