ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿੰਦੁਸਾਰਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਖ਼ਤਰੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਤ੍ਰਿਵੇਦੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਅਤੇ ਅਥਰਵਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸ਼ੋਕਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੌਧ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪ੍ਰਮਾਰਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਕਲਿੰਜਰ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੌਧ ਧਰਮੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਅਪਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਜਮੇਰਪੁਰਾ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੁਕਲ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਅਨਾਰਤਾ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਸੁਤਜੀ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਪ੍ਰਮਾਰਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਦਵੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵਸੇਨਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਾ ਨੇ ਉਹ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਸੇਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਸ਼ੰਖ ਬਜੇ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਆਇਆ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੇ ਵੀਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਆਤਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਈ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਬਾਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਦਵੀ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਪੂਰਨ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਬਣਵਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉੱਥੇ ਵੇਤਾਲ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚੈ, ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ, ਓਥੇ ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਤਾਜ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉੱਥੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਧੀ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਮਕ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।