ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਗੁਣਵਾਨ ਇਸਤਰੀ, ਵੇਲਾ, ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਓਧਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਯ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤਾਰਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਭਾਵਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਛਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰੋ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਖਾ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਪੱਤਰ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉੱਡ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਚੌਵੀ ਲੱਖ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਵੀ ਸੋਲਾਂ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਯਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਛਾਵਣੀਆਂ ਲਗਾਈਆਂ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕੌਰਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਲਹਰ ਵੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸਹਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ, ਜਲਸੰਹ, ਸਮਹਾ, ਸਹਾ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਨ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ, ਸੋਮਕੀਰਤੀ, ਅਨੁਦਰ, ਟੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬਹਲਿਕ ਦੇ ਪਤੀ, ਚਿਤ੍ਰੋਪਚਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼, ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਰਾਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਅਭਿਨੰਦਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮੇ: ਸੁਨੰਦਾ, ਸੁਰਨੰਦਾ, ਪ੍ਰਣੰਦਾ, ਕੌਰਵਾਂਸ਼ਕ। ਪਰਿਹਾਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਇਆ ਵਰਮਾ, ਦੁਰਮਦਾ, ਦੁਰਵਿਗਾਹ, ਨੰਦਾ, ਵਿਕਟਾਨਨ, ਉਰਨਨਾਭ, ਸੁਨਾਭ, ਉਪਨੰਦਾ—ਇਹ ਅੰਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ। ਮੱਤਾ, ਪ੍ਰਮੱਤਾ, ਉਨਮੱਤਾ, ਸੁਮੱਤਾ, ਦੁਰਮਦਾ, ਸ਼ੁਕਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੂਲਵਰਮਾ, ਅਯੋਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਾਹੁ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ, ਚਿਤ੍ਰਕੁੰਡਲ, ਦ੍ਰਿੜਵਰਮਾ, ਦ੍ਰਿੜਖੇਤ੍ਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਰਵ ਸਨ, ਬਾਲਾ, ਪ੍ਰਬਾਲਾ, ਸੁਬਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ, ਬਲੀ, ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਕੈਕਯਾ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਭੀਮਵੇਗਾ, ਭੀਮਬਲਾ, ਬਲਕੀ, ਬਲਵਰਧਨ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸਤ੍ਯਸੰਧ—ਇਹ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਰਵ ਸਨ। ਕਾਮਾ, ਪ੍ਰਕਾਮਾ, ਸੰਕਾਮਾ, ਨਿਸ਼ਕਾਮਾ, ਨਿਰਪਤ੍ਰਪ, ਨਾਗ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਾਗਵਰਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੇਨਾਨੀ, ਦੁਸ਼ਪਰਾਯਣ, ਦ੍ਰਿੜਹਸਤ, ਸੁਹਸਤ। ਮਦ੍ਰਕੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਟੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।