ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ-ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮੰਕਣ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਿੰਨਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨਿਸ਼ਵਰ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਧੁੰਧੁਕਾਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈਕੇ ਚਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਸ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਧੁੰਧੁਕਾਰ ਸਮੇਤ, ਮਿਲ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨੰਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ, ਸੂਰਯਵਰਮਾ ਨੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧੁੰਧੁਕਾਰ ਨੇ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਵਰਧਨ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਤਾਰਕ, ਧੁੰਧੁਕਾਰ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ—all ਨੇ ਵੀਰਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਲਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਤਾਜਗੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ-ਮਨ ਵਾਲੀ ਵੇਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਵੇਲਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੁ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆਵੇਗਾ... ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨਗਰੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨਗਰੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਪਿਲ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਵਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਤਰੀ ਬਦਰੀ ਖੇਤਰ 'ਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਵੇਲਾ ਨੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ; ਹਰ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਮੈਂ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਵੇਲਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਤੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਬਲੀ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤਾਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਬਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਨਿਭਾਇਆ।