ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਸਤੁਤੀ-ਗੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਿਵਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੋਲਾਂਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਗਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਲਾ ਗਹਿਣਾ ਦੇਵੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਵਰਮਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਪੰਜਾਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਘੋੜੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦੌੜ ਸਕਦੀਆਂ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਜਾਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਉਹ ਘੋੜੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਵੀ, ਉਥੇ ਸਨ। ਗਯਾਤ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰੀਣੀ ਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੰਦ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ। ਆਹਲਾਦ ਕਰਾਲਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਿੰਦੁਲਸਥ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। "ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਿਆਹੇ ਗਏ ਹਨ," ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ। "ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਪੂੰਡਰੀਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪੂੰਡਰੀਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਸੋਚਿਆ। ਪੂੰਡਰੀਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ। ਆਹਲਾਦ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਲਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਧੀਆ ਦਿਵ੍ਯ ਚਿਕਿਤਸਕਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੱਤੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਨ ਨੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਪਤਨੀ ਲਈ। ਕਰਬੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਕੇਸ਼ਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਲਈ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਆਇਆ। ਸਹਿਆਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਕਰਬੁਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਬੁਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਪਰ ਕਈ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਿਹਾ। ਅੱਜ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਨਾਰੀ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਈ ਹੈ।