ਭਵਿष੍ਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜ ਕੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਖਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨੋ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖਖਾਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਬਲਾ, ਪ੍ਰਭਲਾ, ਸੁਬਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਬਲੀ। ਇੱਕ ਯਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਰਭਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਲਲਲਰਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੂਲਵਰਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕੁਆਰੀ, ਨ੍ਰਿਹਰਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਵੇਦਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨ੍ਰਿਹਰਾ ਨੂੰ ਵਿਅਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਪੱਖਵਾਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਯਕਸ਼ ਕਰਭਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵਟਸਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਕਰਭਾ ਯਕਸ਼ ਸੇਵਕ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਦੋ ਭਰਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਨਾਗ-ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਥੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਕੈਕੇਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਿਰਲੋਭ ਅਤੇ ਨਿਰਲੱਜ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ। "ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਕਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਭਾਨਨਾ ਸੀ।" "ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੂੰ ਥੜ੍ਹੀ ਵੱਲ ਵਧ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਆਏ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਗਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੱਸ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਭਾਨਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਢੁਕਵੇਂ ਸਮੇਂ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾਗ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਦੇਵੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਵਰਮਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।