ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿਧਵਾ ਸਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਗੁਆ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, "ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਧਰਮੀ ਹੋਣ ਦਿਓ; ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਨਮੋਹਣੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨੀਚ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਲਾ ਨੇ ਕਹੀ ਅਤੇ ਅਸੀਤਾ ਨੇ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ। ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ 'ਵਫਾਦਾਰ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿਤਾ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਧਯਮ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖ਼ਾਲਿਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਲਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੋਈਆਂ: "ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੋਰ ਦੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮੁੰਡਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਸਚਾਈ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।" ਕਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਮਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—" ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ, ਉੱਚਤਮ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਮੱਤਾ, ਪ੍ਰਮੱਤਾ, ਉਨਮੱਤਾ, ਸੁਮੱਤਾ, ਦੁਰਮੱਤਾ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਧਰਾ, ਬਹੁ, ਸੁਰਥਾ, ਤੇ ਵੀਰਥਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਭੈਣ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ 'ਸੂ'। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵਰਮਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਕਿਤਵਾ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਰਮਦੇਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕ ਲੱਖ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ। ਜਦ ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਈ, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਾਇਆ ਵਰਮਨ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਕਿਤਵਾ, ਜੋ ਦੈਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਕਿਤਵਾ, ਜਾਦੂਗਰ, ਨੇ ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਧਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਵਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆ ਗਏ।