ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਦੇ ਚਰਨੀਂ, ਦਾਸੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰੋ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਚਤੁਰਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਲਨਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਹਰਿਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਵਿਧਵਾ ਸਨ ਤੇ ਚਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਸਨ। "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਓ, ਹੇ ਸੁਹਾਵਣੇ!" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪਤੀ ਵਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੋਰ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਅਸੀਤਾ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ 'ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਔਸਤ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਖ ਮਾਣੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਓ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਲਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਕੁਰਬਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਈਆਂ: "ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। "ਜੋ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮੁੰਡਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਗੇ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਗਾਇਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਮਸੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੀ: ਮੱਤਾ, ਪ੍ਰਮੱਤਾ, ਉਨਮੱਤਾ, ਸੁਮੱਤਾ, ਦੁਰਮੱਤਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ, ਦੁਰਧਰਾ, ਬਹੁ, ਸੁਰਥਾ, ਤੇ ਵੀਰਥਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ 'ਸੁ'। ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲੋਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵਰਮਣ ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਕਿਤਵਾ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਰਮਦੇਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।