ਉਦਯਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਅੱਜ ਅਗਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਦਯਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਦਮਕਾਰਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੰਕੇਤ ਦੇਵੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਦੰਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਦਮੀਨੀ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੁਕਣ ਦਾ—ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲਏ। "ਲਕਸ਼ਣਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਾਪਾਲਾ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, "ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਪਦਮੀ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ," ਆਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਹਾਏ, ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ!"—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਆਈ। ਸੋਭਾ, ਜੋ ਮਿਲੇਚਾਂ ਦੀ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਭੇਜੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ!" "ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਸੀ ਜੋੜਾ ਕੌਣ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ?" ਆਹਲਾਦ ਚੰਦ ਉੱਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਲਨਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਖਾ ਸੋਭਨਾ ਨੇ ਯੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਿਆਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈ। ਆਹਲਾਦ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਇੰਦੁਲਾ ਕਰਾਲਾ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਬਿੰਦੂਲਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਨਚਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਜੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲੀ ਭੂਮਿ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੋਜਿਆ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸੋਭਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਯੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਇਨਾਗਢ਼ਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹਲਿਕਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਬਹਲਿਕਾ (ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਸੀ) ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਭਨਾ ਨੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਭਰ ਆਇਆ। "ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਸੀ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਭਾ ਖੁਦ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਵਰਨਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਸੁਵਰਨਾਂਗੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਈ। ਪਦਮੀਨੀ ਨਾਮਕ ਔਰਤ ਮਣਿਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਮਣਿਦੇਵ ਕੁਬੇਰਾ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਦਮੀਨੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਟਨਾ-ਚਕ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਰਾਜਾ, ਯੋਧੇ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ—ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।