ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ 'ਹਰੀਂ ਫਟ ਘੇਘੇ' ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਲਨਾ, ਲਕਸ਼ਣ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਨੌਜ (ਕਨ੍ਯਾਕੁਬ੍ਜ) ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਧਾਨ੍ਯਪਾਲ ਨੇ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਘੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਲਨਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਯੋਗੀ ਰੂਪ ਧਾਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਿਮਲ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਵੀਰ, ਤਾਲਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਿੰਦੁਗੜ੍ਹ ਪਹੁੰਚੇ। ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਉਥੇ ਆਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਤਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਨਾਰੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਲਕਸ਼ਣ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਯੋਗੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਕਿਵੇਂ ਸੁਲਝੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕਿਆ, ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ ਨੇ ਨਾਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਜਲਦੀ ਵਿਖਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫੱਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਤਾਲਨਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਆ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨੀ ਮੰਤਰੀ ਚੰਦ੍ਰਭੱਟ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸੁਣੋ।" ਉਥੇ, ਉਦਯਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਅੱਗਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੁੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਲਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਪਦਮਕਾਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਦੰਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਦਮਿਨੀ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।" ਉਸ ਵਲੋਂ ਸੁੰਦਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਤ ਲੀਨਤਾ ਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਇਸੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਈ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਕੇ। ਰਾਜੇ ਲਕਸ਼ਣ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਖਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਪਾਲਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਪਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਇੱਕ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲ ਚਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਪਦਮੀ ਚਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਾਏ! ਹੇ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਣੂ ਭਗਤ, ਮੰਗਲ ਦਾਤਾ!"—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।