ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ, ਤਦ ਮਕੈਨਿਕਲ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੱਖ ਘੁੜਸਵਾਰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਜਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ। ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਉਟ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਦੋ ਲੱਖ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਯੋਧੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜੰਗੀ ਪੁਕਾਰਾਂ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਜਯੰਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਚੀਨ ਦੇ ਬੌਧ ਧਰਮੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ—ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਯੋਗਸਿੰਘ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਯੋਗਸਿੰਘ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬੌਧਧਰਮੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇਕ ਸਿੰਘ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਡਿੱਗਾ, ਤਦ ਯੋਗਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਰਜਿਆ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬੌਧਧਰਮੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਤੇ ਉਥੇ ਇਕ ਬਾਘ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਮੋਹਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਬੌਧਧਰਮੀ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੁੱਟ ਮਚਾਈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੌਧਧਰਮੀ ਸਿੰਘ ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਲਈ ਆਰਯਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।" ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਆਦਿਕਾ ਹਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ!" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਭੰਗ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦੁਲਾ ਚਿੰਤਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵੀ ਉਦੇਸ ਸੀ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਹੁਣ ਫੇਰ ਸੁਣੋ, ਜਦ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ-ਬਰਾਬਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਅੱਠ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਿਦਾਅ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕਾਮਾਪਾਲ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਕਸ਼ਣ ਅਤੇ ਨਕੁਲਾਂਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਸਾਥ ਲਿਆ। "ਹੇ ਜਯਚੰਦ੍ਰਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਇਸ ਲਈ ਲਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਿਆਣੇ ਕਾਮਾਪਾਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ, ਪਦਮਾਕਰ, ਜੋ ਸਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਣ ਅਤੇ ਨਕੁਲਾਂਸ਼ਕਾ ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਬਲਵਾਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਪਦਮਾਕਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। "ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ, ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਸੌ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਛੁਪਾ ਲਈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਧੂਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।